Ваша дзіця зноў зламала новую цацку? Разбярэмся чаму.

Вельмі часта бацькі скардзяцца, што іх маленькія любімыя дзеткі ламаюць цацкі і мэблю, разрываюць кнігі. Яны абсалютна абыякава разносяць увесь дом, не звяртаючы ўвагі на каштоўнасць рэчаў. Дзеці могуць раскідваць рэчы, драпаць мэблю, падваконнікі, дзверы. Бацькі спрабуюць тлумачыць, гаварыць, але ўсё як аб сценку гарох. Усе гэтыя выхадкі можна апісаць адным словам - "агрэсія".

Кнігі па псіхалогіі называюць такія паводзіны "нематываваным нанясеннем шкоды людзям, жывёлам, прадметам". Яны праяўляюцца ў жаданні пасварыцца з прысутнымі, гвалце, псаванні рэчаў і цацак. Такія паводзіны часта сведчаць аб псіхалагічнай нестабільнасці дзіцяці, якая можа быць выклікана выхаваннем, асабліва фізічнымі мерамі пакарання. Таксама такая псіхалагічная будова дзіцяці можа быць вынікам праблем усяго соцыуму.

Можна вылучыць наступныя прычыны агрэсіўных паводзін дзіцяці ў перыяд дашкольнага ўзросту.

Нервовая сістэма ў гэтым узросце працягвае развівацца, але яшчэ адсутнічае яе самарэгуляцыя.

Трэба разглядаць таксама тэмперамент дзіцяці. Напрыклад, халерыкі найбольш схільныя да агрэсіўных паводзінаў.

У гэтым узросце дзіця яшчэ не мае дастатковага слоўнікавага запасу для выражэння сваіх пачуццяў, эмоцый, патрэб і страхаў, таму кампенсуе гэты недахоп паводзінамі.

Калі бацькі выконваюць любое жаданне дзіцяці і праз самы маленькі капрыз саступаюць яго інтарэсам, то фармуецца замацаваная мадэль паводзінаў, бо малому вельмі лёгка дасягнуць сваёй мэты шляхам плачу і капрызаў. Агрэсіўныя паводзіны могуць таксама быць абаронай або пратэстам перад жорсткімі рамкамі бацькоў або пастаяннымі забаронамі. Таксама пастаянная апека можа развіць у малога жаданне вырвацца з клеткі.

 

 

Калі дзіцё не адчувае дастатковай абароны, яно можа нападаць. Як у прымаўцы: "Найлепшая абарона - нападзенне".

Вельмі часта агрэсіўныя паводзіны можа выклікаць злосць ад няўдачы.

Халоднае стаўленне бацькоў да дзіцяці таксама стане каталізатарам праблем, таму агрэсія можа стаць адзіным сродкам прыцягнення ўвагі да дзіцяці.

Напрыклад, калі мама занятая чаяваннем з сяброўкай, а дзіця хоча паказаць ёй малюнак. Яна, у сваю чаргу, гэта ігнаруе. Сын ідзе і б’е малодшага брата. Мама тут жа прыбягае на крыкі. Так дзіця атрымлівае сваю ўвагу, хоць не зусім такую, якую хацела.

У працэсе даследавання наваколля дзіця можа захацець ударыць жывёлу, бацькоў, бабулю альбо кагосьці іншага, каб паглядзець, якая будзе рэакцыя і што адбудзецца.

Гвалтоўныя дзеянні у дачыненні да дзіцяці таксама могуць выклікаць агрэсію. Напрыклад, яго прымушаюць апранацца або ісці кудысьці, а ён проста дае адпор.

Бацькі могуць несправядліва паставіцца да паводзін малыша.

Дзіця можа ўзяць агрэсіўныя паводзіны паміж бацькамі, да старэйшых дзяцей ці іншых людзей за ўласную мадэль паводзінаў.

Стомленасць можа выклікаць агрэсію.

У перыяд інкубацыі хваробы дзіця таксама можа паводзіць сябе не належным чынам.

Трэба мець на ўвазе і ступень трывожнасці і недаверлівасці малога.

Яшчэ можна вылучыць цэлы шэраг прычын агрэсіўных паводзін дзяцей ужо школьнага ўзросту:

- заваёва лідэрскага становiшча;

- імкненне да дасягнення выніку любой цаной;

- жаданне адпомсціць або абараніцца;

- фарміраванне ўласнай перавагі за кошт ушчамлення аднакласнікаў;

- няздольнасць спраўляцца з эмоцыямі;

- нізкая самаацэнка;

- няздольнасць ўсталёўваць адносіны з аднагодкамі;

- жаданне быць у цэнтры ўвагі;

- неразвітыя навыкі камунікацыі;

- праблемы з развіццём інтэлекту.

 

 

Дзеці не здольныя развівацца належным чынам, калі яны не атрымліваюць хвалы, слоў адабрэння або падтрымкі. Гэта ў іх выклікае мноства комплексаў. Яны ўпэўненыя, што іх не любяць. Бацькі часта настолькі занятыя сабой і сваімі праблемамі, што не звяртаюць увагі на трывожныя знакі. Таму малышы адчуваюць сябе кінутымі і нікому не патрэбнымі. Тады яны спрабуюць прыцягнуць увагу, нават з дапамогай сілы, гневу, агрэсіі.

Страх, няўпэўненасць у сабе, бяссілле можа выяўляцца праз бойку, канфлікты з блізкімі і аднагодкамі, здзек з жывёлаў або прычыненне матэрыяльнай шкоды.

Калі вы назіраеце падобныя паводзіны ва ўласнага дзіцяці, то:

- спрабуйце разабрацца ў патрэбах вашага дзіцяці;

- самі адмоўцеся ад агрэсіўных паводзін;

- сачыце за пакараннямі; яны павінны ісці за канкрэтнымі правіннасцямі;

- ніколі не прыніжайце дзіця;

- дзеці павінны ўмець бяспечна выпускаць гнеў, вучыцеся гэтаму разам;

- дзіцяці павінна быць дазволена праявіць гнеў непасрэдна пасля падзеі, якая справакавала агрэсію;

- выхаванне здольнасці спачуваць і суперажываць іншым людзям і жывёлам; - вучыце дзяцей адэкватна рэагаваць у канфліктных сітуацыях;

- растлумачце дзіцяці, што яно павінна адказваць за свае ўчынкі.

 

Калі вы ведаеце прычыну агрэсіўных паводзін дзіцяці, то вы ведаеце, як з ім можна справіцца. Так што адважвайцеся!

0 Каментары